همسترکامبت از ریال با ارزش تر است

 ارز دیجیتال همستر کامبت با نماد HMSTR در حال حاضر حدود ۰.۰۰۰۱۶۸۱ دلار قیمت دارد. با توجه به نرخ ۲,۵۰۰,۰۰۰ ریال برای هر دلار، ارزش هر واحد HMSTR در بازار ایران حدود ۴۲۰ ریال محاسبه می‌شود. قیمت این رمزارز به‌صورت لحظه‌ای تغییر می‌کند و ممکن است هنگام مطالعه این مطلب، عدد متفاوتی مشاهده شود.

با این محاسبه، ارزش اسمی یک واحد HMSTR از یک ریال ایران بیشتر است؛ یعنی در حال حاضر برای خرید یک توکن همستر کامبت باید حدود ۴۲۰ ریال پرداخت کرد. البته این مقایسه صرفاً مقایسه ارزش عددی یک واحد از دو دارایی است و به معنی قوی‌تر بودن HMSTR نسبت به ریال یا مقایسه قدرت اقتصادی این دو ارز نیست. قیمت HMSTR نیز مانند سایر رمزارزها تحت تأثیر عرضه و تقاضا و شرایط بازار ارزهای دیجیتال قرار دارد.

این مقایسه وقتی تلخ‌تر می‌شود که درآمد مردم را هم کنار ارزش دلار قرار دهیم. در شرایطی که نرخ دلار به حدود ۲ میلیون و ۵۰۰ هزار ریال رسیده، درآمد ماهانه یک کارگر ساده در ایران به حدود ۶۸ دلار رسیده است. یعنی دستمزدی که قرار است هزینه مسکن، غذا، درمان، رفت‌وآمد و سایر هزینه‌های زندگی یک خانواده را تأمین کند، در مقیاس دلار به عددی بسیار پایین تبدیل شده است.

موضوع فقط پایین آمدن ارزش پول در برابر دلار نیست؛ مسئله این است که سرعت کاهش ارزش درآمد ریالی، فرصت سازگار شدن با این تغییر را از مردم گرفته است. ممکن است حقوق یک کارگر روی کاغذ همان حقوق قبلی باشد یا حتی افزایش پیدا کرده باشد، اما وقتی قیمت کالاها و خدمات هم‌زمان بالا می‌رود و ارزش ریال در برابر ارزهای خارجی کاهش پیدا می‌کند، قدرت خرید واقعی کمتر می‌شود. به همین دلیل است که بسیاری از مردم احساس می‌کنند هر ماه بخش بیشتری از درآمدشان را برای خرید همان کالاها و خدمات قبلی باید هزینه کنند.

شاید مقایسه با یک میم‌کوین مثل HMSTR در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما همین مقایسه تصویری از وضعیت پول ملی ارائه می‌دهد. امروز ممکن است ارزش اسمی یک واحد HMSTR از یک ریال بیشتر باشد؛ در حالی که چند سال قبل چنین مقایسه‌ای حتی موضوعیت نداشت. پشت این اعداد، زندگی واقعی میلیون‌ها نفر قرار دارد؛ کارگری که ساعت‌ها کار می‌کند اما درآمد ماهانه‌اش در تبدیل به دلار تنها حدود ۶۸ دلار می‌شود و هر بار کاهش ارزش ریال، بخش دیگری از قدرت خرید او را از بین می‌برد.

در چنین شرایطی، بسیاری از خانواده‌ها ناچارند بیش از گذشته هزینه‌های خود را مدیریت کنند. وقتی درآمد با سرعت افزایش قیمت‌ها همراه نمی‌شود، حذف هزینه‌های غیرضروری، خریدهای هیجانی، مصرف انرژی و مخارجی که امکان تعویق دارند، برای بخشی از مردم به یک ضرورت تبدیل می‌شود. این صرفه‌جویی دیگر صرفاً به معنای پس‌انداز برای آینده نیست؛ برای خانواده‌ای که بخش بزرگی از درآمدش صرف هزینه‌های ضروری می‌شود، گاهی به معنای تلاش برای رساندن درآمد محدود تا پایان ماه است.

اما صرفه‌جویی هم حد و مرز دارد. نمی‌توان انتظار داشت خانواده‌ها بدون افزایش درآمد یا بهبود شرایط اقتصادی، برای همیشه با کاهش مصرف و حذف هزینه‌ها مشکلات خود را حل کنند. وقتی بخش عمده درآمد صرف نیازهای اساسی می‌شود، امکان کاهش بیشتر هزینه‌ها محدود خواهد بود. در چنین وضعیتی، مدیریت مخارج می‌تواند تنها یک راهکار موقت برای عبور از دوره دشوار باشد؛ در نهایت، تغییر شرایط اقتصادی و افزایش قدرت خرید است که می‌تواند فشار واردشده بر زندگی مردم را کاهش دهد.

حالا در این میان، دولت قرار است حدود ۳۰۰ هزار تومان کالابرگ هم به مردم اضافه کند؛ رقمی که با قیمت‌های امروز، بیشتر شبیه یک شوخی اقتصادی است تا کمک‌هزینه زندگی. ۳۰۰ هزار تومان شاید زمانی مبلغ قابل‌توجهی به حساب می‌آمد، اما امروز باید دید با آن دقیقاً چه چیزی می‌توان خرید؛ شاید بتوان فهرست خرید را روی کاغذ نوشت و بعد با خیال راحت به خانه برگشت!

طنز ماجرا اینجاست که این مبلغ حتی اگر قرار باشد بخشی از هزینه‌های روزمره یک دانش‌آموز را پوشش دهد، چندان دوام نمی‌آورد. از خوراکی و رفت‌وآمد گرفته تا کوچک‌ترین هزینه‌های مدرسه، خرج‌ها آن‌قدر زیاد شده‌اند که ۳۰۰ هزار تومان می‌تواند قبل از اینکه کودک به خانه برگردد، به خاطره‌ای از یک خرید تبدیل شود. در شرایطی که ارزش پول ملی هر روز بیشتر تحت فشار قرار می‌گیرد، چنین مبالغی بیشتر یادآور فاصله میان عددهای روی کاغذ و هزینه واقعی زندگی مردم هستند.