نزدیک به 40 روز است که اینترنت قطع است. از ابتدای زمستان تاکنون کل کسب و کارهای اینترنتی در خواب هستند. حال ما که اصلا خوب نیست. همه نیروها رفته اند و فقط خودم باقی مانده ام. این بلاگ و آی تی نویس را بروز می کنم تا حس زنده بودن و کار داشتن به خودم بدهم ولی در واقعیت کاری برای انجام دادن نیست. در پارک علم و فناوری دانشگاه قم ، اینترنت آزاد داریم. ولی به درد کسی نمی خورد. چرا که مشتری ما و افرادی که با آنها کار می کنیم اینترنت ندارند.
در اخبار ذکر شده که چهارشنبه قرار است جنگ به زدن زیرساخت ها برسد. بعد از آن دیگر همه کسب و کارها به درد کسب و کارهای آنلاین دچار می شوند. تا حدودی هم با بسته بودن مرزها و سیستم بازرگانی در کشور ، کسب و کارهای دیگر از رونق افتاده اند ولی با رسیدن جنگ به زیرساخت ها کشتی همه سوراخ می شود. من و شما این جنگ را نمی خواهیم . جنگ کلا چیز بدی است. جنگ جز خرابی و ویرانی چیزی برای مردم ندارد.
ما در کسب و کارهای آنلاین ، علاوه بر جنگ دشمن خارجی ، یک جنگ با دشمن داخلی هم داریم. افرادی که اینترنت را مسدود کرده اند یک اعلان جنگ علیه ما کسب و کارهای آنلاین کرده اند. ما دفاعی نمی توانیم بکنیم و با اینکه در همه جا ذکر کردیم که اینترنت شریان اصلی اقتصاد است ولی گوش افراد بالارده به این صحبت ها بدهکار نبود. فقط در اکوسیستم دانشگاه قم حدود 150 نفر آدم از کار بیکار شده اند. در پارک های علم و فناوری دیگر هم چنین داستان هایی است. استودیوهای معروف در شهرهای بزرگ تعدیل نیروهای گسترده ای انجام داده اند. از شرکت های هاستینگ گرفته تا شرکت های نرم افزاری و تیم های تولید محتوا ، همه دچار تعدیل نیرو شده اند.
هزینه های جاری نمی گذارد که در کنار سایر دوستان باقی بمانیم. ما هم در برانکس اعضای تیم را مرخص کردیم با این امید که مجدد دوباره دور هم جمع بشویم ولی با وضع موجود این امکان ندارد.
دیگر کار از کار گذشته است. الان وصل کردن اینترنت هم شاید چاره نباشد.
خدا به همه ما رحم کند. به امید آرامش و برگشت به روال روزمره زندگی ...
