خاموشی اینترنت در ایران به نفع هیچکسی نیست

 حدود 27 روز است که ایران یکی از طولانی‌ترین دوره‌های خاموشی دیجیتال سراسری را تجربه می‌کند؛ وضعیتی کم‌سابقه که اینترنت و طیف وسیعی از ارتباطات، از پیام‌رسان‌ها و تماس‌های آنلاین گرفته تا دسترسی آزاد به اطلاعات و رسانه‌ها را به طور گسترده مختل کرده است.

در میانه شرایط جنگی، قطع اینترنت فقط به معنای از دست رفتن شبکه‌های اجتماعی یا سرویس‌های آنلاین نیست. این وضعیت مستقیماً با جان انسان‌ها گره خورده است. وقتی جریان ارتباطات دچار اختلال می‌شود، دسترسی به منابع خبری محدود می‌شود، هشدارها به موقع به دست مردم نمی‌رسد و امکان دسترسی به اطلاعات حیاتی از بین می‌رود. در نتیجه، توان تصمیم‌گیری سریع و آگاهانه کاهش پیدا می‌کند. در چنین شرایطی، اضطراب و فشار روانی به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش پیدا می‌کند و جامعه را در وضعیت بلاتکلیف و فرسایشی قرار می‌دهد.

در کنار این، اقتصاد نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. بسیاری از کسب‌وکارها عملاً متوقف شده‌اند، شرکت‌ها با کاهش شدید درآمد مواجه شده‌اند و روند تعدیل نیرو به طور محسوسی رو به افزایش است. مشاغلی که حیاتشان به ارتباطات آنلاین وابسته بود، حالا یا تعطیل شده‌اند یا در آستانه فروپاشی قرار دارند.

همینجا است که این وضعیت از یک مسئله زیرساختی عبور می‌کند و به یک بحران تبدیل می‌شود؛ بحرانی که دیگر محدود به ارتباطات نیست و مستقیماً به معیشت و سفره‌ی مردم رسیده است. برای بخشی از جامعه، این واقعیت همین حالا ملموس شده؛ کسانی که درآمدشان قطع شده یا با چالش جدی در تأمین نیازهای اولیه روبه‌رو هستند. اما برای بسیاری دیگر، این تنها آغاز ماجراست و در صورت ادامه، دامنه تأثیر آن به‌سرعت گسترده‌تر خواهد شد.

آنچه امروز در جریان است، نشان می‌دهد که ادامه این وضعیت نه‌تنها ارتباط مردم با جهان، بلکه ثبات اقتصادی و اجتماعی داخل کشور را نیز به طور جدی تهدید می‌کند. در چنین شرایطی، بیش از هر زمان دیگری روشن می‌شود که تداوم این وضعیت، دیر یا زود همه را درگیر این بحران خواهد کرد؛ واقعیتی که ضرورت عبور از جمهوری اسلامی را برای بسیاری از مردم از یک گزاره سیاسی، به یک نیاز عینی و روزمره تبدیل کرده است.